Manel Santisteban

Manel Santisteban

Manel Santisteban

Urodził się w Madrycie w 1956 w muzycznej rodzinie: jego ojciec i starszy brat Alfonso, kompozytor, są wielbicielami jazzu. Jest muzycznym autodydaktą, choć przez pewien czas studiował fortepian i harmonię między u Valentína Ruiza w Konserwatorium Madryckim i Jeana Luca Valleta w Szkole Muzycznej Clara. Początkowo poświęcił się wykonywaniu jazzu – w 1975 roku założył swój pierwszy zespół Casaquemada Jazz, z którym został finalistą konkursu na festiwalach San Sebastián i Vitoria Jazz.

Manel Santisteban miał okazję współpracować z takimi artystami, jak Mike Osborne, Pedro Iturralde, Paquito d’Rivera, Pedro Ruy-Blas, Jorge Pardo, Carles Benavent, Juan Carlos Calderón, Lennie White (Return to Forever) i Larry Carlton. Był członkiem zespołów Puente Aéreo i Guadalquivir.

W latach osiemdziesiątych, erze instrumentów elektronicznych, Manel Santisteban zainteresował się muzyką pop. Aranżował i komponował dla Tina Casala, Radio Futura, La Orquesta Mondragón, Any Belén, Olé Olé, Pepe de Lucíi, Cómplices, Sergio y Estíbaliz, Los Amaya, Amancio Prady, Pedra Ruiza i Julia Iglesiasa (piosenka Lia). W tym czasie zetknął się z Jose Marią Cano, dla którego zaaranżował piosenki: Mujer contra mujer, Me cuesta tanto olvidarte, Dalí, Cruz de Navajas czy Hijo de la Luna. W 1991 roku wykonywał Hijo de la Luna z sopranistką Montserrat Caballé i English Chamber Orchestra w Londynie. Stworzył również aranżacje piosenek Experience Religiosa i Esperanza dla Enrique Iglesiasa. Produkował, aranżował i komponował na płytę La Profecía zespołu Amistades Peligrosas.

Największy sukces odniósł jako muzyk i producent z zespołem La Década Prodigiosa, który założył w 1985 roku. Nagrali wspólnie 11 albumów, w tym dla Walta Disneya, reprezentowali Hiszpanię w konkursie Eurowizji w 1988 roku. Występowali przed królem Juanem Carlosem, zdobyli 19 platynowych płyt. W 1983 roku Manel Santisteban otrzymał nagrodę Cinematographic Writers Circle za muzykę do filmu Freddy el Croupier. Trzy lata później zinstrumentował i wykonywał muzykę Bernarda Bonezziego do filmu Matador Pedra Almodóvara. W 1997 roku zwyciężył w międzynarodowym Konkursie na Piosenkę im. Johna Lennona w Nowym Jorku, organizowanym przez Spirit Foundation (John Lennon Foundation). Wśród jurorów byli Elton John, Liza Minelli, John Secada i Spin Doctors.

Santisteban regularnie współpracuje z belgijską firmą producencką Keynews Television – komponuje muzykę do programów telewizyjnych i filmów dokumentalnych dla stacji RTL. Jest autorem oprawy muzycznej kanału Factoría de Ficción (FDF) oraz muzyki wykorzystanej w 26 odcinkach serialu dokumentalnego The Third Planet, wyprodukowanego przez National Geographic. W 1996 roku rozpoczął współpracę z korporacją GloboMedia. Na jej zamówienie napisał muzykę do ponad 900 odcinków takich seriali, jak: Médico de Familia, Más que amigos, 7 Vidas, Periodistas, Los Serrano, Un Paso Adelante, Los Hombres de Paco, Defensor 5, Qué Bello es Sobrevivir, El Barco, Lex, Luna el Misterio de Calenda, Anclados, Buenagente, Bienvenidos al Lolita, Vis a Vis, El Accidente, El Embarcadero, Money Heist. Z tego ostatniego pochodzi piosenka My Life is Going On, która zdobyła listy przebojów w Brazylii, Niemczech, Argentynie, Turcji i Portugalii, zaś na platformie Spotify odsłuchana została ponad 200 milionów razy. Dla Globomédia Música produkował albumu El Sueño de Morfeo, UPA Dance, Pig Noise, Fran Perea i Pol 3.14.

Jako kompozytor muzyki filmowej Manel Santisteban współpracował z Fernandem Gonzálezem Moliną przy filmach Brain Drain, Three meters above the sky i I want you, z Carlosem Theronem przy Brain Drain 2, a z Alexem Piną przy Kamikaze. W 2005 roku był nominowany do Music Award (SGAE-AIE). Otrzymał nagrodę Music for Spanish Audiovisual na festiwalu FIMUCITÉ i nagrodę im. Jerry’ego Goldsmitha. W 2019 roku został nominowany do Camille Awards (European Film Composer Award). Ostatnio Manel Santisteban komponował muzykę do serialu Alexa Piny Sky Red (Netflix), przygotowuje też ścieżkę dźwiękową do 5 sezonu serialu Money Heist.